Prolog

Ciemność. Tylko to byłam w stanie widzieć spod przymkniętych powiek moich oczu. Nic nie słyszałam albo po prostu  umarłam? Czekałam na przyjście diabła po to, ażeby zabrał moją duszę do piekła. Zasługiwałam na to. Wiedziałam o tym bardzo dobrze, bo zdawałam sobie sprawę z tego, jaka jestem albo...byłam. Cóż, nikomu nie obiecywałam, że się zmienię. Chciałam dokończyć to, co zaplanowałam już bardzo dawno temu. Nie przypuszczałam, że może połączyć mnie coś, na pozór tak wspaniałego i nieodkrytego, z Zaynem. Był przecież moim wrogiem do chuja. Co się stało? Dlaczego straciłam nad tym kontrolę? To... To dużo zmieniło. Nagle poczułam szarpnięcie, jednak dalej nic nie słyszałam ani widziałam. To było chore, ale znajome. Zresztą moje życie już dawno przestało być normalne. Boże... ale ja jestem popierdolona. Zaśmiałam się w duchu. Nagle ktoś zerwał taśmę z mojej twarzy... Tak, taśmę. Poczułam ją dość... mocno. Amatorzy. Prychnęłam. Ujrzałam przed sobą trzech mężczyzn uzbrojonych po pas. Czyli mnie znali? Oh, z pewnością. Inaczej by cię nie porwali idiotko. Nie okazywałam strachu, ale przyznam, że byłam zaniepokojona.

- No cześć... April. - odezwał się jeden z nich.

O ile się nie mylę, był to przywódca. Dystans jakim obdarzali go jego koledzy był wyczuwalny na kilometr.

- Cześć... popierdoleńcu? - nie wiedziałam jak go nazwać.

Facet zaśmiał się i zrobił zamach. Poczułam ogromny ból na moim policzku. Ałć, zabolało.

- Już na samym stracie musiałaś mnie zdenerwować...Coś czuję, że się nie polubimy. - odparł, kucając przy mnie.

- O kurczę, no szkoda. Może następnym razem. - puściłam mu oczko głupio się uśmiechając.

Tak, uwielbiałam prowokować. Miałam to chyba we krwi.

-  Mała, posłuchaj. Dość się ciebie naszukałem, więc błagam. Zamknij kurwa buźkę i mnie posłuchaj. Jesteś przynętom, rozumiesz? Moim prywatnym robaczkiem, którego nabiję na haczyk, jeżeli nie będziesz mnie słuchać. Mam nadzieję, że załapałaś metaforę. - oblizał usta.

W tej chwili już nie było mi tak do śmiechu. Przydupasy wraz z największym przydupasem opuścili to pomieszczenie, którym był pokój z łóżkiem i stolikiem nocnym. W tej chwili wiedziałam, że to może skończyć się tragicznie. Musiałam ich ostrzec. Mimo tego, że to przez nich tutaj jestem i to przez nich to wszystko się w ogóle zaczęło. Jednak... Jednak teraz to już nie miało większego znaczenia. Liczyło się to, aby uratować to, co mi pozostało. Wykonać jeden jebany, dobry uczynek na tym niesprawiedliwym świecie. W mojej głowie pojawiło się jedno słowo, jedno imię. Tylko jedno.

ZAYN

 ________________________________________________________

Cześć! Wiem, że prolog miał być wczoraj, ale zapomniałam całkiem o tym, aby go dodać. Obudziłam się o 2 w nocy i naprawdę miałam zamiar go wstawić, ale stwierdziłam, że pewnie większość osób już śpi... Nieważne.

Mamy kolejną część bloga! Jego szata graficzna się prawdopodobnie zmieni, więc czekamy na propozycje. Przepraszam za moją nieobecność, ale miałam problemy zdrowotne. Trzymajcie się cieplutko! 

Natalia xo